اتفاقی که امروز افتاد و نتایج آن مرا به شدت به فکر فرو برد. جنبش سبز از روز تولدش در حال پیشرفت بود. از زمانی که نامش موج سوم و هدفش دعوت از خاتمی برای شرکت در انتخابات بود. بعد معرفی میرحسین موسوی توسط خاتمی، تبلیغات خیابانی، زنجیره سبز در هجده خرداد، اعتراضات روز های اول بعد از انتخابات، راهپیمایی سکوت در بیست و پنج خرداد و تجمعات روز های بعد از آن تا بیست و نهم خرداد که رهبر خود را دشمن جنبش معرفی کرد تا شعار ها شروع به رادیکال تر شدن کنند. بعد از پخش شدن فیلم شهادت ندا اعتراضات باز هم گسترده تر شد. انگار ندا جان خود را در جنبش سبز دمید. نماز جمعه رفسنجانی که تا حدی امید مردم را زنده کرد (و امید من را که دوست نداشتم در ایران انقلاب دیگری رخ بدهد)، اما آن هم بی نتیجه ماند. فاش شدن اخبار کهریزک، روز قدس و... همه مراحل رشد جنبش بودند و نشانگر آن رادیکال تر شدن و مستقیم تر شدن شعار ها بود. در تمام این مدت این امید بود که حکومت کم بیاورد و در تمام این مدت حکومت همان واکنش روز اول را نشان داد. خشونت به غیر انسانی ترین شکل ممکن.

امروز اما جنبش انگار آخرین ورق را هم رو کرد و فریاد زد: مرگ بر خامنه ای. و حکومت هم باز هم همان کار قبلی را ولی با شدتی بی سابقه تکرار کرد. زد و کشت. با این تفاوت که مردم دیگر از زدن و کشتن حکومت نترسیدند و جواب باتوم و گلوله را با مشت و آتش دادند. اتفاقی غم انگیز و اجتناب ناپذیر برای جنبشی که افتخارش تظاهرات میلیونی ای بود که در آن کسی دم نزد. حال که جنبش صریحا مرگ خامنه ای (نه دیکتاتور، نه یزید و نه ستمگر، بلکه شخص خامنه ای) را فریاد زد به نقطه ی بی بازگشت رسید. دیگر مبارزه با حکومت از حالت مدنی خارج شده و به سمت چریکی شدن پیش میرود. حکومت هم مدتهاست که در حال خراب کردن پل های پشت سرش است. و اینک این دو نیرو به هم رسیدند. به قول جوکر:

This is when the unstoppable force meets the immovable object.

ترس من از این است که امروز تکرار شود. و مرتب هم تکرار شود. چون هر دو طرف همه ورق ها را رو کردند و این دو ورق آنقدر با یکدیگر برخورد میکنند تا یکی پیروز شود. دیگر جایی برای مصالحه و آشتی به نظر نمیرسد پیدا شود. چون یک طرف آشتی و مصالحه را بلد نیست و دیگری به قدر کافی فرصت برای آشتی داده است و صبرش لبریز شده است. عاشورای 88 تهران آنقدر تکرار میشود تا یکی پیروز شود. البته قبلا گفته ام که خصوصیت جنبش های مردمی ضد حکومتی این است که شکست در آن وجود ندارد. چون وسعتش آنقدر است که هیچ ریزش و کشتاری از حجم آن کم نمیکند و در بهترین حالت شاید از سرعت آن بکاهد. مثل زمین که در مهندسی برق پتانسیل صفر فرض میشود و آنقدر حجیم است که هیچ جریانی این صفر را بیشتر نمیکند. روزی که حکومتی به جنبش مردمی علیه خودش پیروز شود روز شکست حکومت است، چون برای شکست این جنبش باید تک تک مردم نابود بشوند و آن وقت دیگر چیزی برای حکومت کردن نمیماند. و حتی اگر یک نفر سبز زنده بماند جنبش هنوز در حال مبارزه است. پس باید به خیابان برویم و کشته بدهیم و کشته بشویم تا روزی که شاید آنقدرها هم نزدیک نباشد پیروز شویم. میگویم شاید نزدیک نباشد چون به نظر میرسد حکومت تا مدتها میتواند قلاده سگانش رها کند تا بر مردم بتازند و گویا گله های زیادی از این سگ ها دارد.

تنها سوال من از کسی که جنبش شاید زمانی امید زیادی به او داشت، یعنی خدا این است: خیابان های این شهر غمزده، تهران، تا کی باید قربانگاه کسانی باشند که به راه تو قدم میگزارند؟

-          وقتی تو مهمونی تا خرخره سیگار کشیدم و میام خونه و میبینم یه پاکت سیگار پر کنار تختمه.

-          وقتی سه شب بیدار موندم و یه پروژه سنگین رو تموم کردم و میرم تو وان آب داغ میخوابم.

-          وقتی تو فوتبال توپ شاخ ترین بازیکن رو از پاش درمیارم.

-          وقتی اون بازیکن داد میزنه: خوب نمیشه ازش رد شد لامصب. چیکارش کنم؟

-          وقتی دوستم برام اس ام اس علامت سوال میزنه.

-          وقتی میشینم همراه با ناهار، سیمپسونر نگاه میکنم.

-          وقتی تو ماشین چشمم میوفته به دختر تو ماشین بغلی که نگاهش رو من مونده.

-          وقتی به کسی علامت ویکتوری نشون میدم و اونم با خنده بهم علامت ویکتوری میده.

-          وقتی میرم قهوه خونه عمو هوشنگ و یه دیزی یا خورش قیمه باحال میزنم و قلیون میکشم و چایی میخورم تهش میشه چهار هزار تومن.

-          وقتی ساعت سه نصفه شب با چراغ خاموش تو جاده عباس آباد رانندگی میکنم و دد کن دنس گوش میدم.

-          وقتی صبح تو کلاردشت بیدار میشم و میبینم مه همه جا رو گرفته.

-          وقتی با یه آدم تپل مثل خودم، میخندیم.

-          وقتی یه جمع از جکی که من گفتم روده بر میشم.

-          وقتی بهم زنگ میزنن و میگن برنامه است و میخوان من هم حتما باشم.

-          وقتی کارهای خوب و بدم رو حساب کتاب میکنم و میبینم هنوز به نظر خودم آدم بدی نشدم.

-          وقتی آرنج چپم به خاطر باتوم های چند ماه پیش یهو دردش عود میکنه.

-          وقتی جایی پیدا میکنم که کاپیتان بلک اصل داره.

-          وقتی یکی از دوستام بهم میگه نوکرتم.

-          پنجشنبه ها

-          وقتی کسی رو از ته دل بغل میکنم و میدونم اونم از ته دل منو بغل میکنه.

-          وقتی با دوستم میریم رستوران و دو نفری اندازه چهار نفر غذا سفارش میدیم و تا ذره آخرش رو میبلعیم.

-          وقتی یه جوش خفن گنده رو میترکونم.

-          وقتی بارون میاد.

-          وقتی برای کسی هدیه میخرم.

-          وقتی...

پ.ن زندگی من شادی بزرگی نداره. با همین شادی های کوچک زنده ام.

اگر دنیـــا پراز گنـــد و کثــــافت شــد به من چه

اگر رهـــــبر برای مــــردم آفت شـــد به من جه

اگر ظلم و فســــاد و فــقر و فحشـــا و شکنجه

برای مــــردم ایــــرانی عـــادت شــد به من چه

اگــر جــــمعه هـــمه مـــــردم یه باره رای دادند

و بعـدش هم به رایاشون خیانت شد به من چه

به جــای درس و دانشـــگاه و شــادی و محبت

اگــر ســهم جوونــامون شهادت شد به من چه

اگـــر از بخـت بـد یا هر دروغـی که شـــنیدیـــم

رییــس جمـــهورمون اِند وقاحت شد به من چه

ســـخنگوی دروغـــگوی جمـــاعت در نیـــویورک

اگر میـــمون زشت بی لیـــاقت شـد به من چه

پ.ن به لینک گوش ماهی یه سر بزنید. فروشگاه گوشواره های دست ساز گلابتون و ماهیاشه! فکر نمیکنم کسی ازشون خوشش نیاد!!!!

چقدر به شرایط فعلی امیدواری؟

این سوالی بود که چند روز پیش یه نفر ازم پرسید و من طبق معامول سوالشو با سوال جواب دادم. منظورت از شرایط و امیدوار چیه و مقیاس سنجش امید چیه؟

بعد خودم از چند نفر این سوال رو پرسیدم. جوابای مختلفی شنیدم. یکی میگفت هیچ امیدی نیست ولی دلیل نمیشه که نجنگیم. یکی میگفت مطمئنه که تا یکی دو ماه دیگه همه چی تموم میشه و ما پیروز میشیم یکی میگفت پنجاه درصد امید داره و خلاصه هرکسی یه جوابی داد. فکر کردم بد نباشه منم جوابمو بدم.

من به شرایط امروز امیدوار نیستم. شرایط امروز چیزیه که من دو سال پیش آرزو داشتم یه روز بهش برسیم. وقتی حجم بلاهت و قصه سرزمین دور رو مینوشتم و براشون کاریکاتور میکشیدم تو دلم آرزو میکردم که چی میشد من یه روز با افتخار حرفامو پس بگیرم. و امروز با افتخار حرفامو پس میگیرم. امروز میبینم که خیلی از آرزوهای من برآورده شده. امروز مردم با هم دشمن نیستند. امروز مردم آگاه شدند. امروز دوستای من بهم زنگ میزنند که بریم تظاهرات کنیم. با اینکه میدونیم اونجا باتوم برقی و اشک آور و شلاق و زندان و حتی مرگ منتظرمونه. امروز دیگه خامنه ای نمیتونه خودشو پشت نقاب یه آدم خوب و خیرخواه قایم کنه. امروز دیگه از مظلوم نمایی دو ماه پیش احمدی نژاد خبری نیست. امروز ماسک بد ها پایین افتاده. گرگ دیگه نمیتونه با لباس میش کسی رو فریب بده. نه تو ایران و نه هیچ جای دیگه ای. امروز وقتی احمدی نژاد شروع میکنه به حرف زدن من همه اش ناخن هامو نمیجوم که ای وای داره آبروی ایران رو تو دنیا میبره. اتفاقا هرچی "احمدی نژادی" تر حرف بزنه من خوشحال تر میشم. امروز میدونم که نه تنها دیگه حساب ما از مردم دنیا جدا شده، حتی خود ما به عنوان دشمن درجه یک احمدی نژاد شناخته میشیم. امروز میبینم که سطح آگاهی و شعور مردم چقدر بالا تر از رویاهای منه.

من به شرایط امروز امیدوار نیستم. شرایط امروز چیزیه که سالها امیدش رو داشتم و امروز به اون هدف غایی رسیدیم.

میدانم که آن بالایی. میدانم که میبینی. میدانم که کافی است اراده کنی و هر چه میخواهی بشود. میدانم عدل را دوست داری و از ظالم بدت میاید. لحظه ای شک نداشتم. آنچه به آن شک کرده بودم این بود که اصلا آنقدر برایت اهمیت داریم که بخواهی نیم نگاهی به این طرف بیندازی؟ میدانستم اگر بخواهی میتوانی. شک داشتم که شاید اصلا نخواهی.

ولی میخواهم شک نکنم. میخواهم خدایی را بپرستم که مرا میبیند و برایم دل میسوزاند. میخواهم خدایی را بپرستم که خون مظلوم اعصابش را به هم میریزد. میخواهم خدایی را بپرستم که برایش مهم است. اینجوری خیلی بیشتر حال میدهد.

میخواهم باور کنم که برای همه ما برنامه ای داری. میخواهم باور کنم که همانقدر که ما دوستت داریم، توهم ما را دوست داری. اگر بیشتر نباشد کمتر نیست. میخواهم باور کنم که فیلم مرگ ندا را دیده ای و تو هم بغضت گرفته. بی ادبی است که تو را مثل یک آدم خطاب میکنم ولی اینجوری باورش راحت تر است. دوست دارم بغض و گریه مادر سهراب خشم تو را هم برانگیخته باشد.

نگو خودمان کاری نکردیم که کردیم و میکنیم. از ما حرکت شروع شده است و بیصبرانه منتظر برکت تو هستیم. تا آخرش هم ایستاده ایم. تو که عمری خدای نمازخوان ها و "عشقان سینه چاک ولایت" بودی و دیدی چه کردند. حالا بیا یک بار هم خدای این "زنان سگ باز و مردان هرزه" باش.

من به تو ایمان دارم. ما سگ بازان و هرزه ها به تو ایمان داریم. تو را دوست داریم. برای ارزش هایی که برای تو هم ارزشمند است کتک میخوریم، حبس میشویم، کشته میشویم، شکنجه میشویم و خلاصه هر کاری میکنیم... حتی نماز جمعه هم میرویم. ما تو را خواندیم و گفته ای که هر که بخواندت جوابش میدهی. دیگر شک نمیکنیم و منتظر جوابیم.

میخواهی ما را بخواه و میخواهی ما را نخواه. ولی چه بخواهی و چه نخواهی ما تو را میخواهیم...

مدوسا زن زیبایی بود. بسیار زیبا. آنقدر زیبا که خدای دریاها عاشقش شد. ولی مدوسا احمق هم بود. مدوسا به خاطر زیبایی اش به خدایان فخر فروخت. و خدایان فخر فروشی یک فانی زیبا را برنتابیدند. آتنا کاری کرد که مدوسا آنچنان زشت شود که تنها یک نگاه به او هرکس را سنگ کند. خلق و خوی مدوسای زیبا تدریجا تحت تاثیر ظاهرش قرار گرفت و کنج عزلت گزید و از آدمیان دور شد. آنجا که میزیست هیچ کس جرئت رفتن نداشت. مدوسای زیبا به هیولای افسانه ها تبدیل شد. مدوسایی که آنقدر زیبا بود که حسادت خدایان را برانگیخت نامش مترادف زشتی و رعب شد...

ولی شاید در اعماق هیولای مدوسا، هنوز مدوسای زیبا زنده بود... شاید

پس آتنا باز هم طاقت نیاورد و پرسئوس را فرستاد تا مدوسا را بکشد. و او را تا زمانی که مدوسا را کشت راهنمایی کرد. از او حمایت کرد و به اسلحه داد. اما به محض اینکه مدوسا را کشت، پرسئوس را هم مثل یک تکه آشغال به دور انداخت...

و اینگونه بود که مدوسای زیبا قربانی غرور خدایانی شد که برتری فانیان را تحمل نمیکنند. و من همیشه فکر میکنم آیا وقتی پرسئوس به تصویر مدوسا در آیینه مینگریست، میدانست که این موجود زمانی آنچنان زیبا و دوست داشتنی بود؟

دانلود آهنگ (از برندان پری)

جمله قصار:

If God was a student we would be his last minute done homework with a C- .

انسان عاقل از یک سوراخ دوبار گزیده نمیشود:

در باب این حدیث که تا قبل از انتخابات خیلی میگفتند تامل کردیم و تبصره های زیر را نوشتیم تا بدانیم که شاید راوی حدیث دستشویی داشته و ننشسته تا بقیه حرف های امام صادق (ع) را گوش کند:

تبصره 1- گوسفند اگر عاقل هم باشد از یک سوراخ تا 12 بار جای گزیده شدن دارد.

تبصره 2- درست است که انسان عاقل نباید از یک سوراخ گزیده شود، ولی حواستان باشد که سوراخ های دیگری هم برای گزیده شدن وجود دارد.

تبصره 3- انسان هر چقدر هم عاقل باشد ممکن است ماره بگوید: این دفعه خدایی قول میدهم نیش نزنم. و اینجاست که مار ها بین خودشون میگن: مار اگر زرنگ باشه از یه سوراخ تا 10 بار میگزه!

تبصره 4- انسان عاقل ممکن است از یک سوراخ دو بار گزیده شود، ولی بار دوم یه جور دیگه گزیده میشود.

تبصره 5- اگر انسان عاقل از یک سوراخ دو بار گزیده شد، و دیدید که باز هم گزیده میشود فکر نکنید عاقل نیست. احتمالا زهر گزیدگی یک ماده اعتیاد آور است و انسان عاقل دوست دارد گزیده شود.

تبصره 6- انسان عاقل از یک سوراخ هر چند بار که پا بدهد گزیده میشود. اسنادش هم موجوده.

تبصره 7- گزیدگی چیز خوبیست. شما نمیفهمید.

تبصره 8- فرض میکنیم که اصلا حدیث درست باشد. مناسبتش با ما ها چیه؟ ما انسانیم یا عاقل؟

تبصره 8- انسان عاقل گوه میخورد از یک سوراخ دوبار گزیده نمیشود. دو تا باتوم که بخوره آدم میشه.

تبصره 9- انسان عاقل از یک سوراخ دو بار گزیده شاید نشود، ولی ممکن است از یک سوراخ هزار بار گ...یده شود.

قفسی بود. در آن یک میله کوچک بود. یک ظرف آب کوچک بود. یک ظرف دانه کوچک بود و یک جغد بزرگ. جغد هر روز در قفسش بیدار میشد و به بیرون نگاه میکرد. جغد نمیدانست که جغد ها شبها بیدار میشوند. جغد نمیدانست چرا روز ها نور انقدر اذیتش میکند. جغد نمیدانست جغد است. جقد نمیدانست جغد چیست.

جغد تنها بود. جغد نمیدانست تنهایی یعنی چه. جغد نمیدانست آیا میشود آنگونه که هست نبود یا نه. جغد نمیدانست چیزی غیر از آنگونه که هست وجود دارد یا نه.. او فقط از درون قفس به بیرون خیره میشد چون کار دیگری نمیدانست.

یک روز یک گنجشک آمد. جغد نمیدانست گنجشک، گنجشک است. نمیدانست گنجشک چیست. فقط دید یک چیز کوچک پرواز کرد و آمد کنارش. جغد به گنجشک خیره شد. گنجشک گفت: تنهایی؟

جغد گفت: نمیدانم. تو چه هستی؟ تو یک تنها هستی؟

گنجشک گفت: نه. من یک گنجشک هستم. تو یک جغدی. یک جغد تنها.

جغد با خودش زمزمه کرد: من یک جغدم. یک جغد تنها... و بعد از گنجشک پرسید: باز هم جغد تنها هست؟

گنجشک گفت: نمیدانم. میروم برایت پیدا میکنم. و رفت.

و جغد با خودش زمزمه کرد: من یک جغدم. یک جغد تنها. من یک جغدم. یک جغد تنها...

روز بعد یک کبوتر آمد. از جغد پرسید: غمگینی؟

جغد گفت: نمیدانم. من یک جغدم. یک جغد تنها. تو یک گنجشکی یا یک جغد تنها؟

کبوتر گفت: نه. من یک کبوترم. تو هم یک جغدی. یک جغد تنها و غمگین. و رفت.

و جغد با خودش زمزمه کرد: من یک جغدم. یک جغد تنها و غمگین. من یک جغدم. یک جغد تنها و غمگین...

روز بعد یک پرستو آمد. به جغد گفت: تو چقدر زشتی!!

و جغد گفت: نمیدانم. من یک جغدم. یک جغد تنها و غمگین.

پرستو گفت: معلومه. حیوون به این زشتی باید هم تنها باشه.

جغد گفت: مگر همه تنها ها زشت اند؟

پرستو گفت: نه. ولی همه زشتها تنها اند؟

جغد گفت: به جز من باز هم زشت دیگری در دنیا هست؟  تنها چطور؟ دوست دارم چند تا زشت و تنها و غمگین ببینم. چند تا جغد هم همین طور. تو هم زشتی؟ تنهایی؟ غمگینی؟ جغدی؟

پرستو داد زد: به چه جرئتی به من میگی زشت؟ من یک پرستو ام و خیلی هم زیبا ام و با عصبانیت پر زد و رفت.

و جغد با خودش تکرار کرد: من یک جغدم. یک جغد زشت، پس تنها و غمگینم. من یک جغدم. یک جغد زشت، پس تنها و غمگینم...

و جغد هر روز اینها را تکرار میکرد. تا اینکه یک روز یک کلاغ آمد.

کلاغ گفت: سلام رفیق. خوبی؟ من کلاغم. خیلی زشتم، نه؟

جغد گفت: سلام. من رفیق نیستم. من یک جغدم. یک جغد زشت تنها و غمگین. تو هم زشتی؟ من نمیدانم تو زشتی یا نه. من نمیدانم زشت یعنی چی. ولی اگر تو هم زشتی یعنی تو هم مثل من تنها و غمگینی.

کلاغ قهقهه گوش خراشی سر داد و گفت: نه. من نه تنهام نه غمگین.

جغد گفت: پس زشت نیستی. چون پرستوی زیبا گفت همه زشت ها تنها و غمگین اند.

کلاغ گفت: پرستو به گور باباش خندیده. من زشتم و تنها نیستم.

جغد گفت: شاید زشت نیستی. شاید فکر میکنی زشتی ولی نیستی.

و گلاغ گفت: شاید. ولی مسلما پرستو به من میگه زشت. از نظر پرستو من زشتم ولی این دلیل نمیشه که واقعا زشت باشم.

جغد گفت: یعنی ممکن است من هم زشت نباشم. ولی تنها و غمگین باشم؟

کلاغ بالش را انداخت دور گردن جغد و گفت: تنها هم نیستی. میتونی غمگین هم نباشی.

جغد گفت: میتوانم جغد هم نباشم؟

کلاغ گفت: شاید... و پر زد و رفت

و جغد با خود گفت: من یک جغدم. از نظر پرستو زشتم ولی ممکن است زشت نباشم. ممکن است تنها نباشم. میتوانم غمگین نباشم. شاید بشود جغد نباشم، شاید بشود...

و جغد هیچ وقت نفهمید تنها، غمگین، زشت، زیبا و جغد یعنی چه...

پ.ن 1 دعوت شدم به بازی مینیمال نویسی. از اینجا به بوی خوش زن میگم حواسم هست. اول میخواستم همین باشه و لی دیدم خیلی بیشتر از 150 کلمه شد. مطمئن باشه که مینویسم.

پ.ن 2 چرا نوشتن انقدر سخت شده برام؟ چرا خوندن انقدر سخت شده برام؟ چرا اینجوری شدم؟

پ.ن 3 بخدا بهتون سر میزنم. ولی نظرم نمیاد. دوستانی که لینکمو گذاشتند تو لینکشون! به خدا اگر این چیز گشاد ما اجازه بده همه چزو سر و سامون میدیم...

پ.ن 3 میگن خدا زن رو از یک دنده مرد خلق کرد.

مرد: ای خدا! برایم یک همراه خلق کن که در کنارش آرامش بگیرم.

خدا: برایت همراهی میافرینم که در سختی و راحتی کنارت باشد و به داراییت اهمیت ندهد. به زندگیت لذت بی منت بیاورد و حرف و فکر تو را درک کند. تو را برای خودت دوست بدارد و هیچگاه تنهایت نگذارد.

مرد: چه عالی! چقدر خرج دارد؟

خدا: باید یک دست، یک پا، یک چشم و نیمی از مغزت را بدهی!

مرد: این که خیلی میشود.

خدا: چقدر حاضری بدهی؟

مرد کمی فکر میکند: با این یه دونه دنده من چی میتونی بسازی؟

و خدا زن را آفرید!

داستان ابراهیم

یا

داستان جوگیر ترین پیامبران

قسمت اول

و آنگاه ابراهیم پای به دنیا گذاشت و در آن زمان نمرود رهبر معظم انقلاب اون موقع ها بودش. و عموی ابراهیم مجسمه ساز بود و در آن موقع ها اسم مجسمه بت بود. و ابراهیم عمویش را گفت: عمو جان این چه شغلیه که شما داری؟ چرا نمیری یه شغل آبرومند پیدا کنی؟ این همه شغل خوب هست. برو گشت ارشاد بشو. برو وزیر کشور بشو. و عمویش ابراهیم را گفت: نیم وجبی! (و آنموقع ابراهیم واقعا نمی وجب بود!) تو که نمیدونی! برای وزیر کشور شدن باید تحصیلات عالیه داشت. منکه سیکل گرفتم دیگه اومدم شاگرد بت ساز شدم دیگه وقت درس مرس نداشتم. و ابراهیم خندید و فرمود: برو بابا!! مدرک کاغذ پاره ای بیش نیست!

و ابراهیم نمیتوانست قبول کند که بت های سنگی بی جان را پرستش کند و لجش میگرفت و از نمرود اصلا خوشش نمیامد. ابراهیم شبها بر دیوار معبر ها با اسپری فحش بد مینوشت و روز ها هم وبلاگ مینوشت. آنگاه دانست که اسپری اش دئودورانت است و رنگ ندارد و هیچ کس وبلاگش را نمیخواند و لبشتر لجش گرفت فرمود: وقتشه یه کار حسابی بکنم. پس صبر کرد تا ابتدای ماه تموز. و آنگاه سالگرد ارتحال نمرود قبلی بود و چهارشنبه بود و پنجشنبه همانا بین التعطیلین بود و جمعه نیز سر خود تعطیل. پس همه مردم رفتند شمال صفاسیتی و مامان و بابای ابراهیم نیز به هکذا و خونه ابراهیم اینا مکان. و آنگاه زنگ بزند بروبچس بیان خونه یه حالی دور هم بکنند، حال کردنی! برفت از آشپزخانه گوشکوب را برداشت و راهی بیت رهبری شد و زد همه بتها را بشکست با گوشکوب!

و آنگاه شنبه شد و و همه تو ترافیک جاده چالوس مونده بودند او برگشت خانه و گوشکوب را گذاشت در دست بت بزرگه که زورش نرسیده بود آنرا بشکند. و وقتی ملت رسیدند دیدند همه بتها شکسته و گفتند چه کسی این کار را کرده؟ پس دیدند همه پسر ها و دخترا هایی که در شهر مانده بودند همگی رفته بودند فضا و نشئه شده بودند و همگی ... شده بودند، ... شدنی! به جز ابراهیم که حواسش نبود که خودش را بزند به آن راه. پس گفتند کار ابراهیم بوده. و ابراهیم گفت: ببینید یه بار هم که گندکاری نکردم بهم تهمت سعی در براندازی زدند! و عمویش گفت» دروغ نگو بچه پر رو! زدی همه بت هایی که ساخته بودم رو شکوندی! اون هم گوشکوب جعیزیه مامانت بوده. من میدنم تو این گتدو بالا آوردی! و ابراهیم گفت: گوشکوب دست بت بزرگه. حتما خودش شکونده! و مردم گفتند: چرا پرت و پلا میگی بچه؟ مگه بت تکون میخوره؟ و در آن زمان ابراهیم یه حرفهایی زد که شبیه حرفهای یوزرسیف در مورد بتها و خدا و اینها بود و ما حوصله تکرارش را نداریم. و خداوند بر هر چیز تواناست!

و مردم هم حوصله این حرفهای را نداشتند و اگر به خاطر زلیخا نبود یوزرسیف را هم نگاه نمیکردند. پس عصبانی شدند و ابراهیم را برندند منکرات در خیابان وزرا!

و نمرود زر زد (و نمرود چون آدم بدی بود زر میزد!): او عامل فریب خورده دشمن است و باید او را بسوزانیم تا نه تنها دماغ و کو.نش بسوزد، بلکه همه جاهای دیگرش هم بسوزد و مشت محکمی باشد بر دهان استکبار جهانی! (و هر آیینه ما که گفتیم نمرود زر میزد!) و نمرود خیلی بد بود!

پس هرچه میز و صندلی داشتند کپه کردند روی هم تا آتش درست کنند. (و بدرستیکه گاز نداشتند، چون همه گازشان را مفت مفت صادر کرده بودند به هند و پاکستان) و آتشی ساختند این هوا! و آنگاه دوزاریشان افتاد که خیلی جوگیر شده بودند و آتششان زیادی گر گرفته بود و کسی را یارای نزدیک شدن به آن نبود. پس ابراهیم را گفتند: خودت مثل آدم برو اون تو دیگه! و ابراهیم خندید و گفت: باشه! بهش میگم! و آنها لجشان گرفت، لعنت خدا بر آنها!

در آن زمان شیطان اسراییلی امریکایی بد شیطان صفت خود فروخته عامل استکبار ظاهر شد و آنان را آموخت که منجنیق ساختن را! و آن را منجنیق نامیدند چون خیلی سال بعد در فیلم ارباب حلقه ها و پادشاهی آسمانی و خیلی فیلم های حماسی دیگر از آن استفاده شد و اگر این دلیل موجهی نیست به ما ربطی ندارد، و خداوند دانا و توانا است!

و ابراهیم را به سان گنجشکک اشی مشی گلوله کردند و د منجنیق چپاندند. و جبرئیل را بر او نازل کردیم و جبرئیل گفت: میخوام کمکت کنم! و ابراهیم گفت: پیف! چقدر بو میدی! و خندید (و همانا که ابراهیم این دیالوگ را از فیلم کمکم کن ک رفته بود که به سان ما فقط تبلیغش را دیده بود!) و جبرئیل ابراهیم را گفت: جدی گفتم بابا! الان میندازنت تو آتیش بوی کز همه شهرو بر میداره (و ابراهیم ماشاالله خیلی پشمالو بود!) خودتم میسوزی جزغاله میشی. بزار کمکت کنم!

و ابراهیم گفت: نمیخواد تو کمکم کنی! خدا یار منه و من نخواهم سوخت! و جبرئیل گفت: نابغه! فکر میکنی من از طرف کی اومدم پس؟ و ابراهیم فریاد زد خودش باید کمکم کنه! من خودشو میخوام! اصلا تو کی ای؟ برو بزار باد بیاد!

پس جبرئیل نزد ما باز گشت و منجنیق رها شد و ابراهیم به سمت آتش نمرود پرواز کرد...

این داستان ادامه دارد، و خداوند بلند مرتبه است!

 ته نگار اول: فوتو بلاگ را آپیدیم. ببینید.

ته نگار ثانی: اینو با اسکریب فایر نوشتم. اگر یه جوری شده به این خاطره. در صورت موفقیت بهره برداری آزمایشی همیشه با اسکریب فایر مینویسم!

میگن اسبت رفیق روز جنگه

مو میگُم ازو بهتر تفنگه

سوار بی تفنگ قدرت نداره

سوار وقتی تفنگ داره سواره

تفنگ دسته نقره ام رو فروختم

برای دل قبای ترمه دوختم

فرستادُم برایُم پس فرستاد

تفنگ دست نقره ام داد بیداد

دانلود

پ.ن 1 عمرا نمیتونستید حدس بزنید این آهنگ از کیه!